depressie

Persoonlijk – Depressie, angststoornis en ME/chronisch vermoeidheidssyndroom

Dit keer geen artikel over beauty, fashion en lifestyle. Nee, dit keer een heel persoonlijk verhaal. Ik ga met de spreekwoordelijke billen bloot. Een wereld van depressie, angst en chronisch vermoeidheidssyndroom: achter de open, vrolijke en spontane vrouw die jullie vaak zien zit ook een heel andere kant. Een kant die ik nu wat meer wil laten zien.

Niet omdat ik medelijden wil, niet omdat ik gezien wil worden als slachtoffer. Maar omdat er meer is dan uiterlijk vertoon. Ook dit is wie ik ben.

In mei dit jaar ben ik 6 weken in Spanje geweest om daar deel te nemen aan een traject voor mensen met een depressie, burn out, angsten en/of andere hieraan gerelateerde problematiek. Helaas is het zo dat ik me kan vinden in al deze begrippen. Het was een zware tijd voor mij. Zes weken lang heb ik dagelijks therapie gehad, heb ik dagelijks gesport en ben ik elke dag met mensen geweest die hetzelfde kennen. Veel herkenning, veel verdriet, en toch ook veel onbegrip. Onbegrip over wáárom ik voel wat ik voel.


Wat er nou precies met me aan de hand is, weet ik niet.

Er zijn meerdere diagnoses gevallen: depressie, angststoornis, ME/CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom). Uiteindelijk liggen al deze dingen enorm dicht bij elkaar. Wat ik in ieder geval zeker weet, is dat ik niet echt lekker in mijn vel zit. Omdat ik een heel open persoon ben, wil ik ook dit met jullie delen.

In Spanje heb ik geprobeerd om meer grip te krijgen op mijn situatie. Wat is er aan de hand, waarom voel ik wat ik voel, wat zijn mijn triggers? Ik heb er in totaal 6 weken gezeten en verliet Spanje met helaas nog een heleboel vragen.

Depressie en angst diagnose

Er zijn tegenwoordig ontzettend veel mensen die zich niet fijn voelen. Dat heeft met talloze factoren te maken. Ik ben in feite niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten, maar soms kan ik even niet meer. Vele artsen/psychologen/therapeuten hebben al een labeltje op mij willen plakken:

  • depressie
  • angststoornis
  • post traumatische stress stoornis
  • bijnieruitputting
  • ME (chronisch vermoeidheidssyndroom)
  • burn out

Ik denk niet dat er 1 diagnose is en 1 label. Alles loopt een beetje in elkaar over. Dat is lastig. Ik snap dat men er een etiketje op wil plakken, maar zo simpel is het gewoon niet. Niet bij mij, in ieder geval.

Heel persoonlijke brief

Om jullie een beetje een kijkje te geven in mijn hoofd, heb ik besloten om een deel van de brief te posten die ik voor mezelf gemaakt heb. Misschien herken je jezelf hierin, misschien kun je er iets uit halen. Of misschien heb je wel tips :). In Spanje heb ik elke dag therapie gevolgd, we hadden sportlessen (fitness, boksen, zwemmen), yoga en mindfulness, we hadden gezamenlijke maaltijden en ook in het weekend hadden we activiteiten.

Spanje – Santara Resort Alicante, 18 juni 2017

De 6 weken in Spanje zitten er bijna op. Wat een weken, wat een rollercoaster aan gevoelens, gedachten, inzichten en gebeurtenissen. Ik ben moe, heel moe. Ik ben ook angstig, trillerig, down, paniekerig, verdrietig, kortademig… Het gaat echt nog niet zoals ik wil dat het gaat. Waar ik zo op had gehoopt is dat ik met het ritme dat ik hier heb beter in mijn vel kom te zitten. Minder angst, minder last van mijn lichaam.

Ik vecht zo hard en ik ben moe. Wanneer doe ik het juiste? Als ik het programma volg en door mijn angsten heen ga? Of als ik aangeef wanneer het teveel is? Loop ik dan niet juist weg van mijn angsten? Ik vind het verdomde moeilijk. Beide heb ik gedaan. Doorgaan, tijd voor mezelf nemen, toch weer doorgaan. Adviezen aangenomen van anderen, mijn eigen weg gekozen. Ik loop tegen zoveel blokkades aan. Komen mijn klachten nou door piekeren en negatieve gedachten, of komen ze door uitputting van mijn lichaam?

Waar begint wat? Dat ik weinig zelfvertrouwen heb, is wel weer extra duidelijk geworden. Terwijl ook duidelijk is geworden dat ik veel talenten heb en zoveel te bieden heb. Ik hoef niet zo onzeker te zijn. Maar waarom ben ik zo onzeker? Mijn lichaam laat me zo in de steek. Of laat m’n hoofd me in de steek?

Ik vind het leuk om te sporten, om te bewegen. Ik vind het leuk om nieuwe dingen te doen en ik vind het leuk en gezellig om met anderen te zijn. En toch sloopt het me ook. Het kost me allemaal enorm veel energie. Waarom snap ik eigenlijk niet zo goed. Ik heb zoveel angst voor de angst. Zoveel angst om me niet lekker te voelen. Ik begrijp dat ik me daardoor juist niet lekker ga voelen. Maar hoe doorbreek ik dat? Hoe ga ik nou echt op mezelf en op mijn lichaam leren vertrouwen?

Ik vind het allemaal zo lastig. Anderen zeggen dat ik niet te streng moet zijn voor mezelf. Maar ik heb af en toe ook een schop onder mijn kont nodig. Ik probeer op mijn ademhaling te letten, altijd wel eigenlijk. Met yoga en pilates en mindfulness leer ik om een goede ademhaling te hebben. Alleen lijkt het wel niet te lukken. De stress die ik voel in mijn hoofd en koppie nemen zo vaak de overhand. ZO klaar ben ik met dit gevoel.

Ik wil LEVEN! Echt leven. Ik wil weer kunnen genieten. Ja, er zijn momenten dat ik geniet. Ja, er zijn gelukkig momenten dat ik me even wat beter voel. Maar de nare momenten, die zijn er nog zoveel. Ik probeer ze te accepteren. Dat probeer ik echt. Het is alleen zo enorm moeilijk om angst te accepteren. ‘Laat de angst er maar zijn, het wil gevoeld worden’. Dat is allemaal leuk en aardig, maar wanneer is het genoeg? Wanneer raak ik nou eens echt die bodem?


In een volgend blog ga ik hier verder op in.

Dank je wel voor het lezen. Gelukkig ben ik meer dan alleen mijn ‘problematiek’ en schrijf ik ook héél graag over allerlei positieve dingen. Daarnaast wil ik wat vaker gaan schrijven over persoonlijke ontwikkeling, spiritualiteit, HSP en de Wet van Aantrekking. Dus, stay tuned :).

Liefs.

Klik hier voor deel 2

Klik hier voor deel 3

41 thoughts on “Persoonlijk – Depressie, angststoornis en ME/chronisch vermoeidheidssyndroom

  1. Zo ontzettend herkenbaar. Ik zit in een soort gelijke situatie. Ik wil beter worden maar weet niet waar het probleem zit. Is het mijn hoofd of mijn lijf? Zo vermoeiend. Ik ga je volgen! Sterkte

  2. Wat mooi dat je hier zo open over bent! Een deel van wat je beschrijft herken ik wel. Nu kan ik heel makkelijk zeggen dat je je tijd moet nemen, maar uit ervaring weet ik dat dat niet zo simpel is.. Dikke knuffel 💜

  3. een aangrijpend blog. sommige dingen die je zegt, zegt mijn dochter( die van jouw leeftijd is, schat ik in) ook.
    Ik geef jou het advies wat ik haar altijd geef en wat ik op mijn beurt van mijn vader kreeg: step by step, day by day..

  4. Wauw, ik herken echt heel erg wat je in die brief schrijft. Moeilijk is het! Wel goed dat je dat hebt gedaan in Spanje! Heb zelf momenteel bijna twee jaar een depressie, of hoe je het ook wilt noemen, maar knap gelukkig heel langzaam op. Ik ben al ontzettend blij dat ik weer van dingen kan genieten, maar als ik weer een heftig vaag onbeschrijfelijk downmoment(je) heb lijk ik weer terug bij af.

    Maarreh, goed geschreven. Ik ga je volgen. 🙂

    Liefs

  5. Ik volg je blog nu al regelmatig enkele weken, deels omdat ik herkenbare eigenschappen aan je merkte, en deels omdat je me echt een leuk mens lijkt. Dit artikel vind ik daar een duidelijke bevestiging van. Ik schrijf ook regelmatig over mijn depressie, inderdaad niet om zielig gevonden te worden, maar omdat ook dat (stomme) stukje ook bij mij hoort. Net zoals bij jou. Ik ben al vanaf januari aan het sukkelen hiermee en het is nog steeds een heftig en vermoeiend proces. Ik weet hoe je je voelt en wens jou ook alle beterschap en succes wat je kunt krijgen! Samen komen we er wel 😘

  6. Het komt zoveel meer voor dan dat mensen denken ik ben het vrijwel dagelijks tegengekomen in de apotheek op me werk maar ook mijn man is bijna 2.5 jaar heel ziek geweest (angststoornis) het zal nooit helemaal weggaan maar is nu wel redelijk onder controle met citalopram n goede psycholoog

  7. Hey meid,

    Wat erg om te lezen allemaal! Ik heb lang in een burn-out en depressie (tegelijk) gezeten, dus ik begrijp perfect wat er momenteel in je omgaat. Dokters zullen je altijd een label geven, maar uiteindelijk zal je toch moeten aanvaarden dat je momenteel in een donkerdere periode zit. Je geraakt er uit, dat beloof ik je!
    Mijn raad: doe dingen die je gelukkig maken (al is het een boekje lezen in bad), omring je met mensen waarvan je houdt en geef de moed niet op. Het is oké om toe te geven aan de gevoelens die je hebt, verwijt je zeker niets!
    En als je je uitgeput voelt, luister naar je lichaam en geef toe aan zijn noden.
    Misschien kan je eens beginnen met rustige Yoga? Dat heeft me echt veel geholpen. Je kan me altijd om tips vragen, stuur me maar een berichtje ofzo 🙂
    Veel moed en een dikke *virtuele* knuffel!
    Liefs,
    Debby

  8. Ik vind het vreselijk dat je dit moet doorstaan, maar langs de ander kant zie ik ook een deel van mezelf in je tekst, het is zeer moeilijk en vermoeiend om goede en slechte dagen te hebben.
    xx Vanessa

  9. Wat heftig al die verschillende gevoelens en oordelen van anderen. Ik heb altijd veel respect voor mensen die zich open en kwetsbaar durven op te stellen. Ik hoop dat je gauw jouw kracht kan vinden en weer kan gaan genieten!

  10. Hoi Hanneke, dit is de eerste blog die ik van je lees. Wat schrijf je goed en wat is het herkenbaar! Ik vecht ook tegen veel psychische klachten en het is een loodzware last soms. Weten dat je veel talenten hebt en van binnen een mooi mens bent, en dan toch die tegenovergestelde gevoelens hebben. Ik hoop dat het gauw beter met je gaat. Ik ga even kijken hoe ik je kan volgen 🙂
    Groetjes, Linda

  11. Wat goed dat je hier zo open (en mooi) over schrijft, dapper! Ik herken veel in je verhalen. Zal niet te veel op de details ingaan in verband met iets te nieuwsgierige ramptoeristen in de schoonfamilie, maar ik heb een hele volle rugzak, zogezegd. En ja, ik ben ook Hoogsensitief, dat werkt dan niet altijd mee 😉 Succes en sterkte, blijf in jezelf geloven! x

  12. Dapper, goed en kwetsbaar. Zo maar wat woorden die in mij opkomen. Ik heb zelf een burn-out gehad (tja, geef het beestje maar een naam) na jarenlang doorjakkeren en presteren en vervolgens ineens best ‘losgaan’ (acteerlessen, fulltime baan, uitgaan, thuisleven en dat alles door en met elkaar gepropt). Ik heb heel veel baat gehad bij goede begeleiding op meerdere manieren. Via HSK (vind ik echt een enorme aanrader. Al vond ik wel iemand die net als ik spiritueel was ingesteld) en een haptonoom (combi van lichaamsgericht en psychologie). Natuurlijk blijft het altijd een zwak punt (zoals mijn vriendin het goed uitdrukte: het elastiekje van jou is heel erg uitgerekt en komt nooit meer terug in zijn oorspronkelijke vorm), maar ik heb er ontzettend veel aan gehad. Misschien helpt het je helemaal niet, maar wie weet ook wel. Knuffel!

  13. Wat goed dat je dit deelt! Ik herken heel erg wat je schrijft, dat je je soms afvraagt waar je goed aan doet: doorgaan of je grenzen aangeven? Zelf heb ik ook psychische problemen en last van vermoeidheid (gelukkig is dat nu wat minder erg) en andere lichamelijke klachten. Bij mij zijn al minstens tien psychiatrische diagnoses gesteld en ik heb ook steeds weer andere lichamelijke kwalen. Het is ook lastig dat je niet weet of iets psychisch of lichamelijk is, want vaak wordt gedaan alsof je bij psychische klachten je er maar overheen moet zetten (terwijl lichamelijke klachten “echt” zijn). Ik wil wel zeggen dat ik het superknap vnd dat je het traject in Spanje bent aangegaan, ook al verliet je het met nog veel vragen. Je bent echt heel sterk zo te lezen, ook al voelt dat soms niet zo (en kan het ook druk geven dat te horen).

    1. Dank je wel! Vervelend om te horen dat je herkent wat ik schrijf. Tien diagnoses?? Mijn hemel. Ik hoor je, er wordt inderdaad gedaan alsof je bij psychische klachten je er maar ‘overheen moet zetten’. Ik ben van mening dat álles, dus ook psychische klachten, komen door lichamelijke klachten. In de breedste zin kun je dit lezen. Het zou goed kunnen dat je darmflora niet goed is en dat je je daarom zo ellendig voelt. Natuurlijk helpt een positieve mindset, alleen kun je niet alles daar van af laten hangen. Lief dat je een berichtje hebt achter gelaten <3

  14. Mooie blog. Goed dat je op je blog ook aandacht besteed aan dit onderdeel van jou. Hoewel het voor jou natuurlijk fijner was geweest als al die problemen er niet (meer) waren, denk ik dat je er ook een hoop mensen mee helpt. Sterkte!

  15. Ik heb al eerder zo iets persoonlijks van jou gelezen en ik vind het zo stoer dat je dit zo schrijft allemaal. Ik lees het echt graag en ik leef er in mee, dus je hebt het echt goed geschreven. Blijf positief en je ziet er super goed uit. Je lijkt me ook een super mooie meid vanbinnen. Keep your head up!

  16. Ontzettend dapper dat je het publiceert. Heel mooi ook om de reacties hierboven te lezen. Je raakt mensen. Mij ook. Ik wil je vanaf hier een hele dikke knuffel geven en sterkte wensen en ik hoop dat je langzaam maar zeker wel dat zelfvertrouwen vindt. Alleen al om het feit dat je mensen weet te raken met je woorden, dat talent is niet iedereen gegeven. En volgens mij heb je nog zoveel meer! Je positieve houding is in elk geval een inspiratie.

  17. Openhartig en herkenbaar geschreven. Heel erg dapper van je dat je dit met ons deelt. Best veel mensen hebben hier last van. Ik wil je veel sterkte toewensen. Heb je al via een alternatieve geneeswijze gezocht naar een oplossing? Er schijnt iets te zijn voor dit soort problematiek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *