spanje

Mijn tijd in Spanje – depressie, angst en burnout deel 2

In mijn vorige blog kun je lezen over een heel andere kant van mij die jullie nog niet veel gezien hebben. Hierin verwees ik naar mijn tijd in Spanje. In dit artikel lees je het vervolg van de brief die ik voor mezelf heb gemaakt na het traject dat ik heb gevolgd in Spanje. 


Spanje – juni 2017

Spanje, wat een weken heb ik hier beleefd. Ik wil zo graag alles uit het leven halen. Zo graag leven als een ‘normaal’ mens. Daarmee bedoel ik dat ik kan werken, een sociaal leven kan hebben en dingen kan doen die ik leuk vind. Ik wil zingen, dansen, uitgaan, GENIETEN. Ik wil zo graag een fijne relatie, en ik wil ook zo graag mama worden. Dat is een droom die ik al heb sinds ik klein ben.

Maar ik ben bang. Hoe kan ik nou een kind op de wereld zetten als ik me zo ellendig voel? Hoe kan ik er voor een ander zijn als ik zo struggle met mezelf? Het maakt me verdrietig. Het leven maakt me verdrietig. Wat moet ik leren, wat is mijn les? Hoe diep moet ik gaan om mijn weg naar boven weer te vinden? Om me heen hoor ik mensen zeggen hoe lief ik ben, hoe mooi, wat een talenten ik heb, dat ik zo ontzettend veel te bieden heb. Ergens geloof ik dat en kan ik er in meegaan. Maar angst is zo’n hardnekkige pain in the ass. Het verpest alles!

Ik probeer mezelf te bevrijden.

Het lukt alleen niet echt. We zijn gaan paragliden vorige week. Ik ben het aangegaan, ik heb het gedurfd. Jeej! Waarom voel ik die ‘jeej’ dan niet echt? Waarom kan ik niet alleen maar trots zijn op mezelf en genieten van het feit dat ik zoiets heb gedurfd? Ik ben weer gaan zingen, ik heb gezongen met mensen om me heen en met een camera op me gericht. Super! Alleen doet het me toch niet echt veel omdat er zoveel is wat nog niet opgelost is. En ik snap het, dat kan niet in een maand. Moet ik dan geduld hebben, is dat het? Moet ik doorgaan met waar ik mee bezig ben, dwars door de angst heen? Voel ik me alleen maar uitgeput of ben ik dat ook echt?

Ik heb zoveel vragen. Vragen die niet beantwoord kunnen worden. Of althans, vragen die geen simpel antwoord of geen simpele oplossing hebben. Die vragen loslaten lukt me ook niet. Ik wil hier uit komen, zo graag. Precies verwoorden hoe ik me voel vind ik ook lastig omdat het eigenlijk niet in woorden uit te drukken is.

Ja, ik ben beïnvloedbaar.

Dat weet ik. Dat komt omdat ik niet meer weet welke kant ik op moet. Wat ik moet doen om me écht weer goed te voelen. Ik grijp alles aan, elk advies, elke suggestie. Ik ben zo zoekende. Het programma dat ik hier heb gevolgd is afgelopen, ik zit hier nog een paar dagen extra omdat ik dacht dat dat goed zou zijn. Weer even echt tijd voor mezelf. Maar ik voel me ellendig. Ik wil niet hier blijven maar ik wil ook niet per se naar huis. Ik had zo gehoopt dat ik met een goed gevoel naar huis zou gaan, dat ik het leven weer wat meer aan kan. Dat gevoel heb ik nu helemaal niet.

Ik wil me opsluiten, maar ik wil me ook weer heel erg niet opsluiten. Er zitten dingen écht niet goed en ik kom er maar niet achter welke stap nou echt het beste is om te nemen. Niemand heeft dat antwoord…


Morgen lees je deel 3. Tof als je dit leest en ook tof als je een berichtje achter laat <3

XXX.

Klik hier voor deel 1

Klik hier voor deel 3

 

24 thoughts on “Mijn tijd in Spanje – depressie, angst en burnout deel 2

  1. Hanneke,
    Ik ken je niet en vandaag pas voor t eerst op je blog geweest. heb deel 1&2 gelezen van je hele persoonlijke stuk. Herken veel van wat je schrijft, over hoe je je voelt, de reden, het onbegrip/frustratie etc. Wat mij het meest positief (!) verbaasd is dat je in elk geval, ik weet natuurlijk niet hóe, uberhaupt de stap hebt gezet om 6 weken lang zo’n bizar intensief (fysiek en psychisch) programma te volgen. super super super knap. zo zie jij dat ws niet. dat geeft niet, het is hoe het is. ik hoop dat je onbewust veel geleerd hebt en meeneemt in je huidige leven. (nog) niet? Ook goed, wellicht komt dat dan later nog.
    ik blijf je volgen. thumbs up!

    1. Hai Heleen, lief je berichtje. Dank je wel. Haha het was inderdaad een bizar intensief programma. Voor mij té intensief. Ik vind het ook goed van mezelf dat ik het gedaan heb maar kijk er niet met veel plezier op terug. Ik heb er heel lieve mensen leren kennen, dat wel. Tof dat je me blijft volgen! Liefs

  2. Och dame toch, wat zit je in een strijd! Een deel herken ik wel, maar omdat ik niet als een bagatelliserend mormel over wil komen helpt het vast niet dat er echt een moment komt waarop het stukje voor stukje beter gaat. Je omhoog krabbelt. Dat gun ik jou!

    1. Haha je bent zeker geen bagatelliserend mormel ;). Dank voor je lieve reactie! Zo erg als in Spanje voel ik me gelukkig niet meer 🙂 X

  3. Ojee, wat klinkt dat allemaal zwaar zeg!! Ik heb ADD en ben hoogsensitief en heb me heel men leven anders gevoeld dan anderen. Ik heb ook 2 depressies achter de rug en dat was al zo zwaar voor me, hoe moet jij je dan niet voelen… Mijn kinderen zijn wel mijn geluk in deze wereld. Mijn gezin en familie, meer heb ik niet nodig. Ik hoop dat je ooit zult vinden wat je zoekt. Dikke knuffel xxx

    1. Prachtig wat je zegt over je kinderen! Ik hoop dat ik ooit ook mama mag worden, toch wel een van mijn allergrootste wensen (of misschien wel de grootste). ADD en hoogsensitief ook pittig, maakt je wel een mens met een groot empathisch vermogen. Zo ook dit berichtje. Dank daarvoor! Liefs

  4. Lastig. Ik heb zojuist geantwoord op deel 1 van je verhaal en dat maakt het meteen lastig om hier ook een reactie achter te laten. Ik geloof er oprecht in dat de dingen op je pad komen. Ook al zijn dat niet altijd de meest fijne dingen. Ik vind het lastig om je een advies te geven. Behalve dan dat dicht bij jezelf blijven. Je angsten te herkennen en erkennen. Er meestal voor zorgt dat de angel eruit is. En van waaruit het weer wat ‘zachter’ kan worden.

  5. Hoi Hanneke,

    Veel van de dingen die je schrijft herken ik weer ontzettend. Ik heb zelf gisteren een ultra-eerlijke blog geschreven, in één keer, recht uit het hart. Maar ik vind ’t nog te spannend om ‘m te posten. Misschien doe ik ’t één dezer dagen wel..

    Even iets heel anders; wat leuk dat je ook zingt! Ik zing in een bandje 😉

    Ik ben benieuwd naar deel 3!

    Groetjes,
    Linda

    1. Als ik je 1 tip mag geven: DOEN. Niet te veel over nadenken. Ik vind het ook spannend om dit te delen, maar ik hoop dat het herkenbaar is voor anderen en dat ik op deze manier mijn steentje ka bijdragen. Super leuk dat je in een bandje zingt! Treed je ook op? Liefs

      1. Ik denk dat ‘ie morgenvroeg online gaat… Met mijn blogs probeer ik ook enerzijds mensen te steunen en anderzijds begrip bij mensen te kweken die het juist (nog) niet zo goed begrijpen.

        Ik heb wel aardig wat opgetreden met vorige bandjes, met mijn huidige bandje zijn we nog in de opstartfase maar gaan we zeker in de toekomst ook optreden!

        En jij? Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *