Angst, depressie en burnout – Mijn tijd in Spanje deel 3

In deel 1 en deel 2 kun je lezen over een heel andere kant van mij die jullie nog niet veel gezien hebben. Hierin verwees ik naar mijn tijd in Spanje. In dit artikel lees je het vervolg van de brief die ik voor mezelf heb gemaakt na het traject dat ik heb gevolgd in Spanje. 


Angst

Ondertussen ben ik bezig met alles wat er in mijn leven speelt. Waar komen deze angst en onzekerheid vandaan? Ik ben heel erg aan het graven. Misschien wel te veel. Komt het omdat ik liefde van papa en mama heb gemist vroeger, onbewust? Omdat ik tegenslagen heb gehad in het leven en niet weet hoe ik daarmee om moet gaan? Komt het omdat ik bepaalde stofjes in mijn lijf mis en trek ik me daarom alles zo enorm aan?

Moet ik eerst alleen zijn, of is het juist goed om een relatie te hebben? Stoot ik mensen af of lopen mensen weg bij mij omdat ze zelf niet lekker in hun vel zitten? Denk ik te negatief, te moeilijk? Hoe kan ik dan positiever denken? Door vaker positief te zijn? Moet ik niet juist die negatieve gevoelens helemaal doorvoelen?

Dat zeg ik. Zoveel vragen…………. Is dit dan wat het is? Op deze manier is het leven echt niet leuk.

Angst.

In mijn hoofd weet ik dat er dingen zijn die ik leuk vind.

Ik voel ze alleen niet altijd. Daar zit zo’n enorm verschil tussen. Ik schaam me. Ik schaam me voor hoe ik ben, voor hoe ik me voel. Eigenlijk heb ik niets te klagen. Ik heb zo ontzettend veel mee, in alle aspecten van mijn leven. Ben ik depressief? Dat durf ik niet eens hardop te zeggen. Ik schaam me voor het feit dat ik voor alles angst heb. Dat ik voor alles angst voel. Heb ik een angststoornis? Ook daar durf ik niet volmondig ja op te zeggen. Dat komt denk ik omdat het dan zo ‘echt’ wordt. Een angststoornis en depressie, wat een aanstelster! Ik moet gewoon wat positiever denken en positiever in het leven staan. …………….

I am trying. It’s not that easy for me. Ik schaam me dat dat me niet lukt. Anderen lukt het wel. En hoe meer ik positief probeer te zijn, hoe angstiger en down ik word. Ik hoor anderen al aankomen met (goedbedoelde) adviezen en tips. Die tips vind ik lief, echt waar. Maar ik zie niet echt in hoe ze me helpen. Omdat ik het zelf moet doen en dat stukje lijkt me nou juist niet te lukken. Er is niemand anders die het voor me doet, ik moet het écht zelf doen. Ben ik dan te zwak, lukt het me daarom niet? Stel ik me dan zo enorm aan?

Mezelf verzorgen

Als afleiding probeer ik van alles aan mezelf te doen, mezelf zo goed mogelijk te verzorgen. Mijn nagels laten doen, naar de kapper, een mooi bruin kleurtje opbouwen, een zo mooi mogelijk lichaam. Dat kan me allemaal gestolen worden als ik daar wat geluk voor in de plaats krijg. Ik probeer zoveel dingen uit om me maar goed te voelen.

Negatieve gevoelens mogen er van mezelf niet meer zijn omdat ik deze al te vaak en al te lang heb gevoeld. Hierdoor stapelt alles zich op en voel me ik me eigenlijk constant niet goed. Nou ben ik me echt wel bewust geworden van dit patroon, daarom probeer ik deze gevoelens er wel te laten zijn. Dat gaat nog niet zo soepel.

Wat ik merk, is dat een veilige situatie voor mij als onveilig voelt. Ik zoek dus mijn veiligheid in situaties die niet veilig voor mij zijn. Dat moet ergens vandaan komen. Wat ik weet is dat ik mijn leven lang al het idee heb dat ik iets fout doe. Ik pak de dingen niet goed aan, ik zeg de verkeerde dingen, ik trek de verkeerde mensen aan.

Zo enorm mijn best doen voor iemand om vooral maar leuk gevonden te worden.

Dat werkt natuurlijk niet. Dat vond ik dan juist weer een uitdaging, zo goed mogelijk laten zien dat ik wél leuk ben. Maar dat breekt me, natuurlijk, op. Als relaties overgaan, heb ik voor mijn gevoel enorm gefaald. Zie je wel, ik ben echt niet leuk. Ik ben echt niet goed genoeg. Terwijl ik echt wel weet dat het niet (alleen) aan mij lag, maar dat ook hij enorm gecompliceerd is. Maar tussen weten en voelen zit zo’n enorm verschil.

De liefde – de man met wie ik verder wilde

Ik dacht dat ik hem had gevonden. De man met wie ik oud zou worden. Wat was ik gek op jou. Wat deed jij mijn hart sneller kloppen (en dan bedoel ik op een fijne manier 😉 ). Maar het werkte niet. Om verschillende redenen. Ook dat heeft me een knauw gegeven, zoals dat bij iedereen gebeurt die echte liefde kent. De liefde die ik voor jou had was zo puur, dat ging dwars door mijn angsten heen. Het was een soort innerlijk branden, een gevoel van thuiskomen. Aan alles voelen dat dit dé persoon is met wie je wilt zijn, onvoorwaardelijk. En toch werkte het niet.

Ik ben zo enorm onrustig, van binnen en van buiten.

Als ik probeer om mijn ademhaling onder controle te krijgen, wordt het eigenlijk alleen maar erger. Als ik probeer om het er te laten zijn, de onrust, voel ik me ook niet goed. Ik voel me eigenlijk nooit echt goed! En dat al jarenlang. Het sloopt me, ik wil me zo graag eens echt goed voelen. Wat ik ook doe, wat ik ook probeer, het werkt allemaal niet genoeg.

Hier in Spanje heb ik geprobeerd om het slechte gevoel er helemaal te laten zijn. Toch voelde ik me niet op mijn gemak genoeg om dat gevoel er constant helemaal er te laten zijn. Ik doe mezelf vaak beter voor dan dat ik me voel, niet alleen voor anderen, maar vooral ook voor mezelf. Wat ik probeer is om positief te denken. Ik kan wel een positief moment meemaken en me dan positief voelen maar mijn hersenen kunnen niet dat positieve moment volhouden want door het stresslevel komen negatieve gevoelens naar boven in de hypofyse. Of ergens daar.

Lichamelijk werkt dat niet genoeg door, het blijft niet hangen.

Dat moet ik opbouwen. Met rust, want alleen met rust kun je stress verminderen. Stress verminderen door positieve ontspanning, voor een langere tijd. Niet ontspanning voor het ontspannen, maar ontspanning waar ik iets positiefs uithaal. Maar halleluja, als je zo opgebrand bent lijkt alles wel een inspanning! Is alles een inspanning. En lijkt niets meer echt leuk.  Ik vind het een zoektocht. Het hele leven is een zoektocht, alleen zou het fijn zijn als er ook periodes tussen zitten waarin het echt goed gaat met me zodat ik vertrouwen opbouw. Vertrouwen in mezelf en vertrouwen in het leven.

Heeft deze maand mij goed gedaan?

Ik weet het niet zo goed. Ja en nee. Ik weet dat ik het leuk vind om onder de mensen te zijn, maar het kost me enorm veel energie. Ik weet dat ik het leuk vind om te bewegen en te sporten, alleen ook dat lijkt teveel te zijn.

Wat vind ik het moeilijk om de juiste balans te vinden. Ik ben hier absoluut over mijn grenzen gegaan, op een goede manier maar ook op een niet goede manier. Dat ik ben gaan paragliden, vind ik positief. Dat was meer een angst aangaan en overwinnen (niet dat ik het snel nog een keer zou doen, maar dat is een ander verhaal). Maar ik ben op andere manier ook mijn grenzen overgegaan wat een negatieve impact heeft. Niet op tijd mijn rust nemen waardoor ik alles eng en moeilijk vind, zelfs een boodschap doen is me dan te veel. Ook al doe ik die boodschap dan toch.

Een goed gesprek kan leiden tot positiviteit, maar dat positieve gevoel blijft niet hangen.

De volgende ochtend begint alle ‘ellende’ weer opnieuw. Elke ochtend moet ik mezelf het bed uit praten als het ware, anders heb ik niet genoeg motivatie om de dag aan te gaan. Niet omdat ik niet wil, het lukt me gewoonweg niet. Hierbij zeg ik trouwens niet dat medicatie dé oplossing is. Maar de juiste medicatie kan wel het juiste steuntje in de rug geven. Ik wil dolgraag van het leven genieten, leuke dingen doen, werken, een goede relatie waarin ik ook wat voor de ander kan betekenen. En bovenal, ik wil zo graag moeder worden. Dat is een droom die ik al van kinds af aan heb. Maar ik wil geen moeder worden zolang ik me niet goed voel. Ook dat geeft angst en spanning. Ik wil mijn kind(eren) alles kunnen bieden.

Chaos

Ik spring misschien een beetje van de hak op de tak, maar het is nou eenmaal een chaos in mijn hoofd :). Het zou fijn zijn als ik weer een beetje de Hanneke word die ik jaren geleden was, maar dan wel met de kennis van nu. Ik weet dat er een heel lieve, slimme, spontane en vrolijke vrouw in mij zit. Die laat zich af en toe ook zeker zien. Die vrouw mag nu meer naar voren gekomen. Ik word nu overmand door angst, zit onder een zwaartedeken van angst en paniek. Als dat minder zou mogen worden, wat ben ik dan blij.

De constante angst en paniek zorgen er ook voor dat ik depressieve buien kan hebben. Waar het nou begint, kan ik niet vertellen. Was ik depressief en is daaruit angst en paniek ontstaan? Was ik angstig en paniekerig en is daar depressiviteit uit ontstaan? Geen idee en eigenlijk doet het er ook niet toe. Feit is dat het er is. Al jarenlang. En ik wil niet nog jarenlang op deze manier door. Dus moet er echt iets veranderen en verandering gaat niet vanzelf. Zou wel heel makkelijk zijn :).


Lieve allemaal,

Heel veel dank voor het lezen van deze artikelen. De reacties die ik hierop heb gekregen zijn hartverwarmend. Verdrietig om te zien dat ook velen van jullie met narigheden te maken hebben, maar ‘fijn’ dat we daar met elkaar zo open over kunnen zijn.

Heb je vragen, opmerking, lieve woorden: stuur me vooral een berichtje!

Veel liefs.

23 thoughts on “Angst, depressie en burnout – Mijn tijd in Spanje deel 3

  1. Pff, wat een heftig artikel joh. Dat je alles ook zo open vertelt, vind ik enorm knap van je. Ik denk dat iedereen weleens met dingen worstelt, ik zelf bijvoorbeeld ook, maar om het dan zo onder woorden te brengen. Ik weet niet of ik dat zou durven. Hopelijk vind je snel je balans.

  2. Heftig om te lezen Hanneke en het zou zou makkelijk zijn om te zeggen ‘laat je niet leiden door wat anderen zeggen’, maar ik herken veel uit je verhaal en weet hoe moeilijk het is om je af te sluiten van wat anderen wel niet kunnen denken en zeggen. Ik hoop dat je het goede gevoel weer in de armen kan sluiten en kan zijn wie je wilt zijn.

  3. Ik herken mezelf enorm in je verhaal! Het gaat nu heel goed met me, dus dat moet hoop geven. Geef jezelf tijd en doe alleen dingen die je echt zelf wilt! Zo belangrijk!

  4. Ik vind het heel knap dat je het zo goed kan verwoorden en op je blog deelt! Ik hoop dat je jezelf niet te hard veroordeelt en erop blijft vertrouwen dat het goed komt. Je werkt er zo te lezen hard aan en meer dan dat kun je soms niet doen. Sterkte!

    1. Dat was exact wat ik ook aan het denken was! Wat dapper van je om alles hier neer te kunnen pennen! Laat je vooral niet ontmoedigen als het eventjes “slechter” gaat.

  5. Lieve, lieve, lieve Hanneke..
    ik heb het al eerder gezegd meid, ik vind je ontzettend dapper, een kanjer! Ik weet uit ervaring dat het moeilijk te geloven is, maar jij kunt de negatieve en angst gevoelens de baas worden.. je bent al zo goed op weg! 💜

    Dikke knuffel x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *